33

twee maanden later

Het was donker buiten en ik hoorde de eerste krekels van deze zomer tjirpen terwijl ik vanaf het kapotte pad met mijn zaklamp over de voorkant van het huis scheen. Ik dacht dat het er ’s avonds griezelig uit zou zien, met alle spinnenwebben en de gekartelde mond van het raam van de slaapkamer op de bovenverdieping, maar toen ik ernaar staarde, besefte ik dat het er alleen eenzaam uitzag. Ik liep over de krakende treden de veranda op en stak mijn sleutel in het slot.

Een paar uur geleden zat ik in een notariskantoor door tientallen pagina’s te bladeren waarop ik onderaan mijn handtekening moest zetten. Vandaag om drie uur ’s middags, na weken van onderhandelen met de verslaafde zoon in de commune, was ik eigenaar van dit huis geworden. Het leek nog steeds onwerkelijk.

Ik hees mijn tas hoger op mijn schouder en scheen met de straal van de zaklamp over de muren in de woonkamer. In het halfduister zag de binnenkant van het huis er niet zo slecht uit. De schaduwen verborgen de gaten in het pleister en de opbollende vloerplanken. Voorzichtig liep ik de trap op en tuurde de grote slaapkamer in, liet mijn blik over de enorme boogramen, de open haard met zijn smeedijzeren scherm en de fijne sierlijst aan het plafond dwalen. Dit huis had geen idee wat het te wachten stond. Tegen de tijd dat ik ermee klaar was zou het heel mooi zijn.

Ik liep naar het slaapkamerraam, ontgrendelde het en zwaaide het open. Ik leunde naar buiten, ademde de zware, vochtige lucht in en sloot mijn ogen.

Er was iets met me gebeurd, iets wat ik niet kon uitleggen of ten volste kon begrijpen. Het leek alsof op de dag dat ik werd ontslagen diep binnen in me een scheur was ontstaan en alles wat vertrouwd voor me was in scherpe vormen uit elkaar had gerukt. De afgelopen maanden waren vreemd en soms beangstigend geweest, maar ik had meer een gevoel dat ik leefde dan ik in lange tijd gehad had. Dat ik misschien wel ooit gehad had. Het aannemen van Mays aanbod en het kopen van dit huis betekenden dat ik een beslissing had genomen: ik omhelsde de onverwachte contouren van mijn leven in plaats van de veilige oude stukjes weer in elkaar te zetten. Ik sloeg een nieuwe weg in, eentje vol kronkels en bochten die wat voor me lag camoufleerden en ik had geen idee waar ik naartoe ging.

Eerder die dag, terwijl ik een verse kop thee voor May inschonk, had ik iets ter sprake gebracht waar ik al een tijdje mee in mijn hoofd zat. ‘Misschien kunnen we erover nadenken om over een tijdje nog een filiaal te openen.’

May nam een slok en knikte daarna nadenkend. ‘Dat zou kunnen.’

‘Ik zeg niet dat het móét,’ zei ik. ‘Het was gewoon een idee.’

‘Ik heb er ook al eens over nagedacht,’ zei May, terwijl ze haar benen strekte. ‘We kunnen proberen ons bedrijf in New York, Baltimore en Philadelphia te vestigen. We kunnen zelfs door het hele land gaan zitten. Het zou natuurlijk wel de aard van ons werk veranderen. We moeten wel zeker weten dat we dat echt willen.’

Het zou meer reizen en langere werkdagen inhouden, realiseerde ik me. En meer geld en aanzien. Misschien zouden we er ooit eens naar kijken. Maar nu was ik tevreden met niet weten wat de toekomst in petto had.

Voor het eerst in mijn leven jaagde onzekerheid me geen angst aan.

Ik was natuurlijk niet de enige wier leven uit elkaar was gerukt. Toen ik laatst de zolder op ging om eindelijk de oude papieren die ik uit de dozen had gehaald te sorteren en op te bergen, zag ik iets: Alex’ portfolio voor haar modellenwerk. Hij lag naast een stapel papieren, alsof ze hem daar gewoon had neergelegd en was weggelopen zonder om te kijken. Ik ging zitten, klapte het zwarte leren boek open en staarde naar de glanzende foto’s en uit tijdschriften gescheurde pagina’s: Alex knielend op het strand met een schaapachtige sexy blik in haar ogen in een transparant witte blouse die tot halverwege haar dij kwam; Alex in een lange rode jurk en een diamanten ketting, haar haren opgestoken en elegant; Alex in een piepkleine bikini, het hoofd naar achteren en haar buikspieren glanzend van de olie. Grappig dat ik die foto’s nu zo anders zag. Ze waren niet het bewijs dat Alex de genetische loterij had gewonnen waardoor ik het met een doggybag vol kliekjes moest doen. Het waren prachtige illusies waaraan ze onmogelijk hard had gewerkt om ze te creëren. Vier hapjes toetje per week, dacht ik huiverend toen ik de portfolio dichtdeed. En over je schouder kijken naar de dertienjarigen die je op de hielen zaten. Dat is toch geen leven.

Grappig dat Alex en ik zo op waren gegaan in onze identiteit zonder ooit te vermoeden dat alles in één klap kon veranderen. Maar Alex ging al verder met haar leven. Ze bracht elke mogelijke seconde met Bradley door en ze leken ontzettend gelukkig, ondanks het feit dat Alex misselijk was van haar dagelijkse bestralingen. Bradley was degene die op de meeste dagen met haar meeging naar het ziekenhuis en dan voor de kamer ijsbeerde tot ze klaar was.

Als hij haar nu kwam ophalen, wachtte hij niet in zijn auto op haar. Hij kwam binnen en soms, als Alex nog niet klaar was, kletsten we over koetjes en kalfjes.

Als Bradley moest werken, bracht ik Alex naar haar behandelingen en nadien aten we ergens bagels zonder beleg met gemberbier om haar maag tot rust te laten komen. Soms praatten we en andere keren deelden we de krant en zaten we in aangename stilte. En een paar avonden terug was ik haar slaapkamer in gelopen en zag dat ze in een brochure van de Universiteit van Maryland zat te lezen.

‘Zit er iets bij?’ vroeg ik.

‘Misschien.’ Ze haalde een schouder op. ‘Er zijn komend najaar een paar vakken die me wel wat lijken.’

Ik moest glimlachen nu ik eraan terugdacht. Alex de zakenvrouw. En ik met mijn oude, op instorten staande huis, kast vol met sexy kleding en een stressloze baan.

Niemand die me in New York kende zou het geloven.

Niemand, behalve Matt, die me bij elke stap van mijn transformatie had toegejuicht en me had getroost toen ik hem belde om het hele ingewikkelde verhaal over mij en Alex en Bradley te vertellen. Sinds die tijd waren Matt en ik nog meer naar elkaar toe gegroeid en we praatten en sms’ten bijna elke dag. Toen ik vanochtend koudwatervrees had gekregen voor het uitschrijven van de cheque voor mijn huis, was hij degene geweest die ik belde om gerustgesteld te worden.

‘Met mij,’ zei ik toen hij de telefoon opnam.

‘Hé daar,’ zei hij met zijn vertrouwde stem, en ik voelde me onmiddellijk beter.

‘Heb je tijd?’ vroeg ik.

‘Absoluut. Wil je geloven dat ik op het Hormel-account zit?’ zei hij. ‘Als ik nog meer foto’s van varkensvleesproducten moet bekijken, ga ik knorren. Ik probeer uit te vogelen wat de beste kant van Smac is.’

‘Absoluut de rechterkant,’ zei ik. ‘Volgens mij heeft de agent van Smac een clausule in haar contract opgenomen waarin staat dat ze alleen van haar rechterkant mag worden gefotografeerd.’

Matt moest lachen. Ik zag hem al voor me, achterovergeleund in zijn stoel, zijn voeten op het bureau, met een mok koffie met mokkasmaak waar hij zo dol op was in zijn hand.

‘Dus alles is daar nog steeds hetzelfde?’ vroeg ik.

‘Eigenlijk niet. Ik heb een nieuwtje voor je,’ zei hij en ik hoorde de glimlach in zijn stem.

‘Laat me raden,’ zei ik. ‘Cheryl heeft nu nog grotere implantaten.’

‘Beter zelfs. Cheryl is gedumpt.’

‘Meen je dat nou?’

‘Ze wilde dolgraag de vierde mevrouw Fenstermaker worden, maar Fenstermaker heeft nu iets met een van de Gloss-modellen. En Cheryl moet elke keer dat ze aan het account werkt naar het gezicht van dat model kijken. Ik heb het gevoel dat Fenstermaker nu elk moment zijn hele handel bij ons weg kan halen. Cheryls campagne loopt niet al te best.’

‘Je hebt geen idee hoezeer dit me verheugt,’ verzuchtte ik.

‘Het kan zijn dat een zeker iemand een briefje heeft getypt met daarop “Karma is klote” en dat op Cheryls computer heeft geplakt.’

‘Een zeker iemand?’

‘Een mysterieuze gozer. Een soort superheld, om precies te zijn.’

‘Ik had altijd al gedacht dat een cape je goed zou staan,’ zei ik.

‘Maar zonder het ondergoed en de maillot, hoor,’ zei Matt. ‘Dat ondergraaft het hele machogebeuren.’

We hadden een uur gekletst.

Nu keek ik naar de muren vol spinrag en in lakens gehulde meubels en haalde een papieren zak uit mijn tas. Daarin zat een minifles Moët. Het was tijd om mijn slechte associaties met champagne door goede te vervangen.

Ik liet de kurk knallen en keek toe hoe de damp als een geest uit de mond van de fles opsteeg. Ik ging op de vloer van mijn woonkamer zitten en nam een slok, waarna ik een paar druppels door de lucht spetterde zodat mijn huis het samen met me kon vieren.

‘Proost,’ zei ik en ik hief de fles op als toost.

De deurbel ging.

De deurbel? Ik moest bijna hardop lachen; er was iets in mijn huis dat echt werkte. Waarschijnlijk een collecte voor een milieuorganisatie of zoiets. Ik stond op en stofte mijn spijkerbroek af.

‘Wie is daar?’ riep ik door de deur.

‘De pizzabezorger.’

‘Ik heb geen pizza besteld,’ riep ik.

Hoewel, ik moest hem misschien niet al te snel wegsturen, want ik had de lunch overgeslagen.

‘Er staat hier: één extra grote met zwarte olijven en champignons.’

‘Maar ik…’ Toen drong het tot me door en trok ik met een ruk de deur open. ‘Jij bent het!’

‘Ik ben het,’ was Matt het met me eens.

‘Maar jij was in New York,’ kakelde ik.

‘Vanmorgen, ja,’ zei hij. ‘Maar er is een nieuwe uitvinding die de trein wordt genoemd.’

‘Heb je de trein genomen?’ Ik kon het nog steeds niet geloven. Matt was hier. Hij was de eerste die mijn huis zag. Ineens was ik daar zo blij om.

‘Even eerst de belangrijke dingen,’ zei Matt terwijl hij binnenstapte, om zich heen keek op zoek naar een plek om de pizzadoos op te zetten en hem uiteindelijk maar op de grond legde. ‘Pam en ik zijn uit elkaar.’

‘Wat erg,’ zei ik. En dat vond ik echt als dat betekende dat Matt verdriet had.

‘Het zat er al een hele tijd aan te komen,’ zei hij.

Hij zweeg lange tijd. ‘Ze maakte me niet aan het lachen.’

‘O,’ zei ik. Mijn hart ging sneller kloppen. Mijn handen werden klam. Het was gewoon Matt, zei ik tegen mezelf. Matt, de beste vriend die ik ooit had gehad. Matt, die me aan het lachen maakte en voor me zorgde. Matt, die de warmste bruine ogen had die ik ooit had gezien.

Mijn Matt.

‘Dat is niet de enige reden waarom we uit elkaar zijn gegaan,’ zei Matt. ‘Weet je nog dat je me een tijdje geleden over die vent vertelde die jij en je zus allebei leuk vonden? Toen gebeurde er iets vreemds.’

‘Wat?’ fluisterde ik.

‘Ik werd jaloers.’

Ik keek in zijn ogen en herinnerde me hem in zijn rood fleece jack op het perron, kijkend naar mijn wegrijdende trein, zijn gezicht zo somber zonder zijn brede glimlach. Ik dacht aan de avond dat we Casablanca hadden gekeken en dat ik hem erop betrapte dat hij naar mij zat te kijken in plaats van naar de film, ook al was het zijn lievelingsfilm. Ik zag zijn hand op de tafel tussen ons in liggen in Ruby Foo’s.

‘Ik zeg steeds tegen jou dat je de sprong moet wagen,’ zei hij. ‘Nu is het mijn beurt.’

Ik voelde iets in me ontspannen, iets wat als een vuist gesloten was geweest.

‘Waar ik maar niet achter kan komen is of dit iets recentelijks is of dat ik al die tijd al verliefd op je ben geweest,’ zei Matt. ‘Misschien moest je weggaan voordat ik het kon beseffen.’

‘Ben je verliefd op me?’ fluisterde ik.

‘Ik vind alles aan je geweldig,’ zei hij. ‘Dat je maaltijden overslaat als je aan het lijnen bent en dan later een hele bak ijs eet omdat je zo’n honger hebt. De manier waarop je je pennen in een rechte hoek met je nietmachine legt. Dat je nu zo serieus naar me kijkt met die grote vlek op je neus.’

Hij kwam dichterbij me staan en veegde hem er behoedzaam af met zijn duim.

Alles om me heen leek te draaien terwijl ik daar stond, in mijn nieuwe leven dat rijk was aan mogelijkheden. In mijn nieuwe huis. En in Matts armen.

Het was precies waar ik wilde zijn.